Για τον Ηλία Νικολακόπουλο | Η Εφημερίδα των Συντακτών

Ενας άνθρωπος σεμνός, ευγενής, μειλίχιος, πρόθυμος να βοηθήσει και ικανός να εμπνέει, βαθύς γνώστης της σύγχρονης ιστορίας μας, πρωτοπόρος στην επιστήμη του και τις εφαρμογές της και ταυτόχρονα σταθερός και αταλάντευτος σε όλη τη ζωή του στις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς.

Δεν δίσταζε -όταν έπρεπε- να εκφράζει απερίφραστα τη διαφορετική άποψη ή την κριτική του, γιατί στηριζόταν πάντα σε ουσιαστική γνώση και βασανιστική επεξεργασία των πραγματικών δεδομένων.

Ενας άνθρωπος που -ακριβώς για όλα αυτά- τον άκουγαν, τον εκτιμούσαν και τον σέβονταν όλοι, είτε συμφωνούσαν μαζί του είτε όχι. Ενας άνθρωπος με αυτά τα χαρακτηριστικά, ένας αξιαγάπητος άνθρωπος, είναι είδος που σπανίζει στην εποχή μας. Αυτός ήταν ο Ηλίας Νικολακόπουλος.

Τώρα τα πολλά λόγια περιττεύουν. Θυμάμαι και μεταφέρω απλώς δυο «στιγμές» από την πολύχρονη γνωριμία μας. Στα πρώτα χρόνια μετά την έκδοση της «Εφημερίδας των Συντακτών» συζητούσαμε μαζί του τρόπους για την αύξηση της κυκλοφορίας της. Ζήτησε και μελέτησε λεπτομερειακά στοιχεία για τη διανομή και τις πωλήσεις. Οι παρατηρήσεις και οι προτάσεις του ήταν καίριες για τη σχέση της κυκλοφορίας με την κοινωνική και ταξική θέση και σημασία των διαφόρων περιοχών. Ο Ηλίας έβλεπε πίσω από τους ψυχρούς αριθμούς του χάρτη, τις πολιτικές και τις κοινωνικές ισορροπίες κάθε περιοχής, τα εκλογικά ποσοστά, τις τάσεις και τις δυνατότητες διεύρυνσης της απήχησης της εφημερίδας.

Η δεύτερη «στιγμή» ήταν η ομιλία του Ηλία στην παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξη Παπαχελά «Ένα σκοτεινό δωμάτιο, 1967-1974» (Εκδόσεις Μεταίχμιο), τον περασμένο Οκτώβριο. Είναι πραγματικά οι στιγμές που θαυμάζεις τον άνθρωπο που μπορεί με λίγες λέξεις να συνοψίσει την ουσία κορυφαίων ιστορικών γεγονότων. Εκεί ο Ηλίας Νικολακόπουλος επικεντρώθηκε στο πραξικόπημα στην Κύπρο, την τουρκική εισβολή και τη Μεταπολίτευση και μίλησε για το «ανεπούλωτο τραύμα» της διπλής εσχάτης προδοσίας, αλλά και για την «κάθαρση του δράματος» που δεν ήρθε ποτέ, γιατί «δεν λογοδότησε ποτέ κανείς».

Τα λόγια του σαν καρφιά σε ένα ιστορικό κατηγορητήριο. Ήταν ένα εξαίσιο μάθημα ιστορίας, μεστός λόγος, αδιάσειστα επιχειρήματα και συμπεράσματα και κυρίως λόγος ήθους και αξιοπιστίας του ομιλητή.

Ανατρέξτε σε αυτή την ομιλία για τα συμπυκνωμένα αποστάγματα ιστορικής σκέψης αλλά και αριστερής κριτικής αποτίμησης.

Του ζήτησα και δημοσιεύσαμε την ομιλία του στις 23/24 Οκτωβρίου 2021. Είναι το τελευταίο κείμενο του Ηλία στην «Εφημερίδα των Συντακτών».

Περισσότερα στο: www.efsyn.gr